p.w. Przemienienia Pańskiego w Szczecinie

Parafia p.w. Przemienienia Pańskiego została erygowana przez Ks. abpa Mariana Przykuckiego, metropolitę szczecińsko-kamieńskiego, 15 lipca 1992 roku. Została wydzielona z salezjańskiej parafii p.w. Matki Bożej Różańcowej. Zgodnie z zawartą umową Zgromadzenie Salezjańskie miało wybudować dla nowo powstałej parafii kościół i dom parafialny.

7 sierpnia 1992 roku Ks. abp Marian Przykucki mianował Ks. Eugeniusza Łodykę SDB proboszczem parafii.

13 września 1992 roku Ks. bp Jan Gałecki dokonał poświęcenia krzyża i placu pod budowę świątyni oraz odprawił Mszę świętą.

24 kwietnia 1993 roku uzyskano pozwolenie na budowę kościoła wydane przez Urząd Rejonowy w Szczecinie – Oddział Nadzoru Budowlanego. Projekt architektoniczny opracował mgr inż. arch. Walenty Zaborowski we współpracy z konstruktorem mgr inż. Mirosławem Hambergiem. Inżynier Roman Sablik pełnił funkcję nadzoru budowlanego.

Przez kilka pierwszych lat nabożeństwa były odprawiane na placu kościelnym pod „gołym niebem”. Zbudowano ołtarz polowy, który z czasem został zadaszony. Następnie powstała drewniana kaplica, w której wierni uczestniczyli w nabożeństwach na stojąco lub klęcząc. W późniejszym czasie zostały zamontowane ławki, a na klepisku „podnóżki” z desek.

W lipcu 1995 roku odbyła się parafialna pielgrzymka do Ziemi Świętej. Z Góry Tabor został przywieziony kamień węgielny do naszego kościoła.

W dniach: 13 – 26 kwietnia 1996 roku odbyła się parafialna pielgrzymka do Rzymu pod przewodnictwem ks. proboszcza Eugeniusza Łodyki SDB. Celem było poświęcenie kamienia węgielnego przez papieża Jana Pawła II, którego dokonał 21 kwietnia 1996 roku. Pierwotnie kamień węgielny był wmurowany w przedsionku świątyni 28 czerwca 1997 roku, a do wnętrza kościoła został przeniesiony przez ks. proboszcza Zygmunta Wichrowskiego.

Lata 1992-1997 były „czasem narodzin parafii”. Trudne warunki budowy nie stanowiły przeszkody w codziennym sprawowaniu Mszy świętej i udzielaniu innych sakramentów świętych. Było głoszone Słowo Boże i były odprawiane rekolekcje wielkopostne. Parafianie uczestniczyli w corocznej diecezjalnej pielgrzymce na Jasną Górę w miesiącu wrześniu. Zostały zorganizowane wspomniane już pielgrzymki do Ziemi Świętej i Rzymu.

Pierwsze prace rozpoczęto w maju 1993 roku i objęły wykonanie wykopów pod fundamenty świątyni i betonowego podłoża. A w sierpniu wykonano zbrojenie ław fundamentowych i zabetonowano je. W miesiącach: lipiec – wrzesień wybudowano zakrystię w stanie surowym wraz z częścią ścian bocznych kościoła. W październiku i listopadzie w zakrystii wykonano stolarkę okienną i drzwiową oraz pokrycie dachowe.

W 1994 roku wybudowano ściany prezbiterium i naw bocznych do wysokości 9,7 m. Równolegle trwało wykonanie prefabrykatów stalowej konstrukcji dachu.

W 1995 roku montażu stalowej więźby dachowej dokonał parafianin Roman Murzyński. Dach został pokryty deskami i papą. W otworach okiennych wykonano wymurówkę z cegły klinkierowej, wymurowano ściany szczytowe oraz główne wejście do świątyni.

W 1996 roku ukończono prace murowe i żelbetowe ścian szczytowych, wykonano prezbiterium, stalowe okna z oszkleniem oraz betonową posadzkę we wnętrzu kościoła. Dach pokryto blachą stalową trwale powlekaną.

Parafianie byli bardzo zaangażowani w prace pomocnicze, wyładunkowe materiałów budowlanych – zarówno mężczyźni jak i kobiety. Towarzyszyli ekipie budowlanej stosownie do potrzeb, możliwości i umiejętności.

Wszystkie prace zostały wykonane z ofiar parafian Przemienienia Pańskiego, ofiar parafian Matki Bożej Różańcowej składanych w drugą niedzielę miesiąca oraz ze środków finansowych Zgromadzenia Salezjańskiego.

Poświęcenie świątyni w stanie surowym odbyło się 22 grudnia 1996 roku przez Metropolitę szczecińsko-kamieńskiego abpa Mariana Przykuckiego i zostało poprzedzone trzydniowymi rekolekcjami, których tematem był werset z Psalmu 84: „Jak miła jest Panie świątynia Twoja” (19 – 21 grudnia).

2 lutego 1997 roku parafia uzyskała zezwolenie na budowę domu parafialnego. Jego projekt wykonał mgr inż. arch. Walenty Zaborowski. 10 kwietnia tego samego roku rozpoczęto budowę i wykonano prace piwnic, parteru i części I piętra w stanie surowym.

Zgodnie z początkowymi ustaleniami między archidiecezją szczecińsko-kamieńską a Zgromadzeniem Salezjańskim, po doprowadzeniu budowy kościoła do stanu surowego, parafia została przekazana archidiecezji i pierwszemu proboszczowi diecezjalnemu – ks. kan. Markowi Kałamarzowi.

1 lipca 1997 roku, w jednej uroczystości, odbyło się pożegnanie ks. Eugeniusza Łodyki SDB, pierwszego proboszcza, i powitanie nowego proboszcza ks. Marka Kałamarza. W dowód wielkiej wdzięczności za wybudowanie naszej świątyni i oddaną posługę duszpasterską parafianie wręczyli ks. Eugeniuszowi Łodyce SDB kluczyki do samochodu (samochód był zaparkowany pod kościołem).

Przez pierwszy rok ks. Marek Kałamarz mieszkał w zakrystii (w drugim pomieszczeniu, które obecnie służy ministrantom). Pierwsze pomieszczenie było zakrystią i miejscem spotkań parafian (tutaj odbywały się spotkania zawiązanej grupy Odnowy w Duchu Świętym).

6 maja 2000 roku odbyło się poświęcenie i otwarcie klubu seniora pod wezwaniem św. Kingi, który mieścił się w większej salce starszej części domu parafialnego. Opiekę nad klubem i seniorami sprawował Parafialny Zespół Caritas.

W 2000 roku abp Zygmunt Kamiński dokonał uroczystego otwarcia drzwi kościoła i dokonał poświęcenia ołtarza.

Lata 1997-2012 były czasem dalszego rozwoju i wzrastania parafii zarówno w wymiarze materialnym jak i duchowym. Świątynia została stopniowo wyprowadzana ze stanu surowego przez położenie tynków i posadzki oraz stopniowo wyposażana.

W parafii działały grupy parafialne: Żywy Różaniec, służba liturgiczna, Zespół Caritas, Odnowa w Duchu Świętym, Kościół Domowy, Oaza młodzieżowa, Apostolat Chorych, Legion Maryi, Wspólnota Nieustającego Różańca i Jerycho Różańcowe.

W okresie od 15 lipca do 20 października 2010 roku, kiedy ks. proboszcz Marek Kałamarz podupadł na zdrowiu, administratorem parafii był ks. Henryk Marczak. Po powrocie do zdrowia ks. proboszcz kontynuował posługę duszpasterską.

Dnia 28 sierpnia 2012 roku zakończyła się posługa ks. Marka Kałamarza i nowym proboszczem został ks. prałat Zygmunt Wichrowski.

Ks. proboszcz Wichrowski prowadził dwutorowo rozwój duchowy i w wymiarze materialnym. Rozwój duchowy był na pierwszym miejscu.

W wymiarze materialnym świątynia zmieniła się diametralnie począwszy od nowej marmurowej posadzki po wymianę sufitu kościoła połączoną z jego ociepleniem. Położenie nowej posadzki skutkowało koniecznością montażu nowego ołtarza, który poświęcił Ks. abp Dzięga. Sukcesywnie zostały wymienione wszystkie ławki w kościele.

W latach 2016-2017 zostały zamontowane drzwi spiżowe naszej świątyni według projektu i wykonania prof. Czesława Dźwigaja z Krakowa. W roku 2017 abp Andrzej Dzięga dokonał ich poświęcenia: głównych Przemienienia Pańskiego, bocznych z lewej strony Zawierzenia, bocznych z prawej strony Modlitwy i do zakrystii Służby Bożej.

Pod koniec posługi ks. kan. Marka Kałamarza w czterech oknach kościoła zostały zamontowane witraże. Ks. prałat Wichrowski kontynuował te prace i dokończył dzieła wyposażając kościół w kolejne 10 witraży. Ich autorem jest prof. Czesław Dźwigaj i Marcin Czeski. Łącznie mamy w świątyni 14 okien witrażowych.

W roku 2017 powstała kapliczka Matki Bożej Niepokalanej na placu parafialnym, którą poświęcił abp Andrzej Dzięga. Został postawiony krzyż misyjny, a przed głównym wejściem do kościoła jest pomnik Jana Pawła II wykonany przez Zakład kamieniarski Waldemara Ofmana.

W nawach bocznych zainstalowane zostały dwie kaplice: Matki Bożej Rozwiązującej Węzły i Jezusa Miłosiernego z relikwiarzem świadków miłosierdzia: (św. Faustyna, św. Jan Paweł II, św. Brat Albert i bł. Michał Sopoćko,). Poświęcenia dokonał abp Andrzej Dzięga natomiast u stóp Jezusa stojąca chrzcielnica poświęcona została przez bpa Mariana Błażeja Kruszyłowicza.

18 listopada 2018 roku, podczas wizytacji kanonicznej, Ks. bp Henryk Wejman dokonał poświęcenia kopii obrazu Carla Blocha Chrystus Consolator (Chrystus Pocieszyciel). Obraz Chrystusa Pocieszyciela nawiązuje do wizerunku Jezusa Miłosiernego i dopełnia kaplicę Miłosierdzia w naszej świątyni. Duchowym tego wyrazem jest nabożeństwo do Chrystusa Pocieszyciela, które zamyka czas adoracji Najświętszego Sakramentu w piątki.

W kaplicy Matki Bożej Rozwiązującej Węzły znajduje się wierna kopia figury Św. Michała Archanioła, która przybyła do nas na stałe z groty objawień w Monte Sant’ Angelo – sanktuarium Archanioła na Górze Gargano we Włoszech. 28 września 2015 roku odbyła się uroczysta procesja z figurą ulicami przy kościele i wprowadzenie do świątyni. Poświęcenia figury św. Michała Archanioła dokonał Ks. abp Andrzej Dzięga. W tej samej uroczystości Metropolita poświęcił również obraz Matki Bożej Rozwiązującej Węzły i nastawę ołtarzową ukazującą tajemnicę Przemienienia Pańskiego na Górze Tabor. Autorem nastawy jest Maciej Szczepaniak.

Figura św. Józefa też znalazła swoje miejsce w kaplicy Matki Bożej. Ks. proboszcz, od początku swej posługi, wszystkie przedsięwzięcia polecał wstawiennictwu św. Józefa.

W prezbiterium, pod nastawą ołtarzową, w centralnym miejscu znalazło się nowe tabernakulum.

W lipcu 2017 roku minęło 25-lecie utworzenia parafii. Obchody zostały przedłużone na cały następny rok 2018. Ich zwieńczeniem było wykonanie nad głównym wejściem do świątyni mozaiki elewacyjnej z postacią Jezusa Przemienionego według projektu i wykonaniem przez Magdalenę Czeską. Poświęcenie mozaiki zostało połączone z poświęceniem konfesjonału-rozmównicy znajdującego się w przedsionku kościoła. Poświęcenia dokonał Ks. abp Andrzej Dzięga w dniu parafialnego odpustu 6 sierpnia 2018 roku.

W październiku 2018 roku odbyła się parafialna pielgrzymka do Ziemi Świętej jako dziękczynienie za XXV-lecie powstania parafii.

6 sierpnia 2022 roku, w ramach obchodów XXX-lecia powstania parafii i w uroczystość odpustową, Ks. abp Andrzej Dzięga poświęcił i otworzył drugą część naszego domu parafialnego – Dom Edukacyjno-Społeczny. Dwie salki w starszej części były niewystarczające dla grup istniejących w parafii.

Projekt naszej świątyni przewidywał wieżę kościelną. Jej fundament powstał na początku. W 2023 roku, po 31 latach, powróciła kwestia budowy wieży. Po rozwiązaniu pewnych trudności w połowie lipca 2023 roku ruszyły prace budowlane, które zostały zakończone w cyklu rocznym. 31 sierpnia 2024 roku uroczystego poświęcenia wieży kościoła dokonał Administrator Apostolski ks. bp Zbigniew Zieliński.

Wzniesienie wieży i jej poświęcenie było ważnym etapem w historii parafii. Znaczące jest umieszczenie na wieży Krzyża poświęconego przez Ks. Abpa Andrzeja Dzięgę podczas kanonicznej wizytacji oraz dzwonów: Laudamus, Benedictus i Magnificat w dniu 12 listopada 2023 roku.

Przed błogosławieństwem Ks. bp Zbigniew Zieliński powiedział, że poświęcenie wieży wieńczy dzieło budowy kościoła. Jej zadanie dopiero się rozpocznie. Rozbrzmiewające dzwony na wieży wspinającej się ku Niebu (ma 36 m wysokości); jej widok z najdalszych stron przypomina, że mamy spoglądać i wznosić się ku Niebu. Mamy rozbrzmiewać jak dźwięczne dzwony na wieży i swoim życiem świadczyć wobec innych o wartości miłości Boga i bliźniego.

W parafii, w każdą środę, było nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Od stycznia 2010 roku odbywała się dobowa modlitwa Jerycha Różańcowego z 31 dnia miesiąca na 1 dzień następnego miesiąca, czyli 7 razy w roku. Oczywiście było nabożeństwo majowe ku czci Matki Bożej i w październiku odmawiany Różaniec święty.

We wtorki zostało zainicjowane nabożeństwo do św. Józefa. Od 8 grudnia 2014 roku rozpoczęła się nowenna do Matki Bożej Rozwiązującej Węzły. Co miesiąc, od 8 do 16 dnia miesiąca trwa kolejna nowenna.

Po poświęceniu figury św. Michała Archanioła od 29 września 2015 roku jest odprawiane nabożeństwo ku czci tego świętego Archanioła.

25 marca 2019 roku została zainicjowana peregrynacja figurki Matki Bożej Fatimskiej z Niepokalanym Sercem. Ta inicjatywa jest odpowiedzią na wezwanie św. Jana Pawła II do nowej ewangelizacji, zwłaszcza rodzin „poprzez wstawiennictwo Niepokalanego Serca Maryi”. W Sekretariacie Fatimskim w Zakopanem zakupiono figurkę. W Krakowie w Wydawnictwie Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy zamówiono pocztówkowe obrazki z Matką Bożą Fatimską z Niepokalanym Sercem, które na odwrocie mają tekst „Aktu poświęcenia się rodziny Niepokalanemu Sercu Maryi”. Zbliża się 6 rocznica trwania peregrynacji. Codziennie figurka Matki Bożej trafia do innej rodziny. Dołączają nowe rodziny, nowe osoby z parafii i spoza parafii.

Od szeregu lat, w każdy piątek, jest adoracja Najświętszego Sakramentu, którą rozpoczyna nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego, a kończyło nabożeństwo do Chrystusa Pocieszyciela. W czasie adoracji można skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania.

Od 22 i 23 czerwca 2024 roku, po wcześniejszym wysłuchaniu głosów parafian i przyjaciół, aby w naszej świątyni znalazły się figury św. Rity z Cascii od spraw najtrudniejszych i św. o. Pio świadczącego Miłosierdzie Boże przez posługę w konfesjonale, figury zostały umieszczone na dwóch przeciwległych ścianach nawy głównej kościoła, nastąpiło ich poświecenie i rozpoczęcie nabożeństw ku Ich czci. Od tego czasu, każdego 22 i 23 dnia miesiąca obywają się nabożeństwa ku czci obojga Świętych.

Rozwój życia duchowego wspólnoty parafialnej był przyczynkiem do podjęcia formacji seminaryjnej zwieńczonej święceniami kapłańskimi 4 naszych parafian. Oto oni:

1. Artur Kucharski SDB – święcenia kapłańskie otrzymał 25 maja 2002 roku
2. Michał Mikołajczak – święcenia kapłańskie otrzymał 14 kwietnia 2012 roku
3. Paweł Michniewicz – świecenia kapłańskie otrzymał 20 lutego 2016 roku
4. Adam Bliźniuk – święcenia kapłańskie otrzymał 26 czerwca 2021 roku.

Ks. prałat Zygmunt Wichrowski od ukończenia 75 roku życia, czyli od 25 marca 2024 roku do dnia śmierci, czyli 18 grudnia 2024 roku był administratorem parafii.

Dekretem metropolity szczecińsko-kamieńskiego abpa Wiesława Śmigla z dnia 31 grudnia 2024 roku nowym proboszczem został mianowany ks. mgr lic. Mariusz Ogórski, który podjął posługę w parafii dnia 8 stycznia 2025 roku.